culture

Si los muertos no resucitan – Philip Kerr

si-los-muertos-no-resucitan_philip-kerr_libro-OAFI357

“Si los muertos no resucitan”,Philip Kerr, 2009. Novela negra.

(4.5/5)

Si los muertos no resucitan, traducción del original If the dead rise not, culmina la saga de “Berlin Noir”, que recrea con gran detalle la Alemania Nazi y su persistencia posterior. Es Berlín, año 1936 y la ciudad se prepara para la celebración de los Juegos Olímpicos. Bernie Gunther trabaja en el Hotel Adlon, allí sigue la pista a varios robos y a la muerte de un cliente y conoce a Noreen Charalambides, una periodista que llega a la capital

alemana para investigar la declaración del presidente del Comité Olímpico americano, quien no reconoce ninguna discriminación a la población judía en pleno auge de antisemitismo. Ello junto con el robo de una valiosa antigüedad a un cliente americano es el punto de partida de una historia de corrupción y crímenes que une a las altas esferas del nazismo con el crimen organizado estadounidense. Veinte años después  los protagonistas se volverán a encontrar en la Cuba de Batista, que será de nuevo escenario de corrupción y homicidios. Philipp Kerr introduce dos escenarios y épocas en su nueva novela, estableciendo paralelismos entre dos momentos históricos de gran importancia: el fin de Weimar y llegada de Hitler en Alemania y el fin de Batista y la inminente revolución de Castro en Cuba.

Asko kostatzen zait liburuak bukatzea oporretan ez banago bentzat. Gaur amaitu dut honako hau eta hilabete eta erdi pasa dira aurrekotik. Honen errudun lana eta nekea izango direla pentsatzen dut, liburua bera asko gustatu zait eta.

Gehien gustatu zaidana liburuaren protagonista da, Bernie Gunther. Bizi duen egoerak garraztu duen polizia ohia da. Bere elkarrizketa zinismoz beteta daude eta askotan portaera hori mantentzeak bere kontra jokatuko duela jakin arren ezin dio zinikoa izateari ezergatik utzi. Ez da heroi bat, bere ingurukoek horrela ikusten duten arren. Hala ere, nahiz eta hipokritaz inguratuta egon, bera joko horretan ez dela sartzen esan genezake.

Nobelak bi zati ditu. Lehen zatia gerra aurreko Alemania nazian kokatzen da. Gunther poliziatik bota dute nazia ez izatearren baina ala ere krimen bat ikertzen arituko da. Garaiko Alemanian nazismoa inposatzen nola joan zen ikusten da. Jendearen beldurrak, pasibitateak, ezjakintasunak… naziak gizartearen txoko guztiez jabetzea dakar. Noski, esan behar Hitlerrek hauteskundeak ere irabazi zituela. Europa osoan garai ilunak ziren haiek.

Bigarren zatia Kuban kokatzen da, Batistaren diktadurapean dagoen Kuba mafiosoan. kasu honetan autoreak denak kritikatzen ditu, bai Batistaren gobernua, EEBBak baina baita ondoren Kuban garaile aterako ziren Castristak ere.

Historiako bi garai esanguratsuetan kokatuta dagoen liburua da. Krimen ‘zibilak’ ikertzen dituen Gunther jaunarekin baina ‘politikak’ dena kutsatzen duelarik. Protagonista, zinismoz betetako  antiheroia da nobelaren honena.

Ez daukat spoiler bat izateko asmorik eta ez dut trama nola bukatzen den kontatuko. Batez ere @lostinweb20 nobela irakurtzen ari delako. Baina oso gomendagarria da!!!

Norwegian Wood/Tokio Blues – Haruki Murakami

tokioblues

“Norwegian Wood/Tokio Blues”, Haruki Murakami, 1987. Drama.

(2/5)

Mientras su avión aterriza en un aerop

uerto europeo, Tóru Watanabe, de treinta y siete años, escucha casualmente una vieja canción de los Beatles: de pronto, la música le hace retroceder a su juventud, al turbulento Tokio de finales de los sesenta. Recuerda entonces, con melancolía y desasosiego, a la inestable y misteriosa Naoko, la novia de su mejor -y único- amigo de la adolescencia, Kizuki, y cómo el suicidio de éste les distanció durante un año, hasta que se reencontraron en la universidad. Iniciaron allí una relación íntima, truncada, sin embargo, por la frágil salud mental de Naoko, a quien hubo que internar en un centro de reposo. Al poco, Watanabe se enamoró de Midori, una joven activa y resuelta. Indeciso, acosado por los temores, Watanabe sólo experimentaba el deslumbramiento y el desengaño allá donde todo debía cobrar sentido: el sexo, el amor y la muerte. La insostenible situación le llevó entonces a intentar alcanzar el delicado equilibrio entre sus esperanzas y la necesidad de encontrar su lugar en el mundo.

Acabo de leer esta novela, del autor japonés Haruki Murakami. Me lo había recomendado un amigo y, la verdad, no me ha gustado nada. Cuenta la historia de Watanabe, un joven que comienza a estudiar en la Universidad en Tokio en los años finales de la década de los 60. El libro me ha aburrido bastante, aunque quizás yo no tenga la sensibilidad necesaria para apreciarlo o quizás me he encasillado en la novela negra. Los protagonistas mantienen conversaciones que, particularmente, me parecen impropias teniendo en cuenta que son chavales de 19 años. Al final, se suicida o muere casi todo el mundo… Un 4 sobre 10.

(by lostinweb20)

La guerra de Charlie Wilson – Mike Nichols

Genre: Political thriller
Director: Mike Nichols
Starring: Tom Hanks, Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman

(3.5/5)

Charlie Wilson’s War (2007) is a biographical drama film recounting the true story of U.S. Congressman Charlie Wilson (Dem., TX) who partnered with “bare knuckle attitude” CIA operative Gust Avrakotos to launch Operation Cyclone, a program to organize and support the Afghan mujahideen in their resistance to the Soviet occupation of Afghanistan. The film is adapted from George Crile’s 2003 book Charlie Wilson’s War: The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History. It was nominated for five Golden Globe Awards, including “Best Motion Picture”, but did not win in any category. Philip Seymour Hoffman was nominated for an Academy Award for “Best Supporting Actor”.

Gaur spinning-eko bizikletan egin behar nituen bi ordutan ez aspertzeko pelikula bat ikusi dut: “Charlie Wilson’s War”. 2007 urteko pelikula bat da eta dirudienez Oscarren inguruan ere ibili omen zen wikipediatik atera dudan sinopsian ikusi dezakezuen moduan. Pelikula ona ote zen galdetu nion @lostinweb20-i baina honek ere ikusi gabe zeukan. Dirudienez ez zuen arrakasta handiegirik izan.

“Benetako” gertaeretan oinarritutako filma omen da. EEBB-ek eta Hollywoodek “benetako” hitzarentzat duten ideiaren barruan noski. Bertan sobietarrek Afganistan inbaditu ondoren EEBB-ek talibanei nola lagundu zieten azaltzen da. Batez ere horretarako egindako mugimendu politikoak erakusten dira. Istorioak ez du falta amerikarren kutsu patriotiko merkerik; politiko ustel, putazale eta alkoholiko bat eroi anonimo bihurtzen du. Bere aurka sobietarren krudelkeria amaiezina eta gerra hotza, amerikar aingeruak deabru errusiarren aurka. Onartu beharra daukat ez daukadala orduko gertaerei buruz iritzi propio bat osatzeko beharrezko informaziorik, beraz pelikulak kontatzen duenari buruz nire dudak ditudala besterik ez dut esango. Horregatik, azpian dagoen drama alde batera utziaz, eta hortaz abstraitu ahal izanez gero, filma ongi dagoela esango nuke. Batez ere komedia bat dirudielako askotan. Barre ere eragin dit.Pertsonaia xelebreen (denak) arteko elkarrizketak oso ondo idatziak daude.

Istorioak “benetako” zerbait mantentzen badu, ez du gobernu amerikarra oso leku onean uzten; txapuzero hutsak bezala agertzen dira, gobernukide ustelak, manipulagarriak eta ezgauzak gehienetan. Sobietarrak Afganistanetik bota ondoren, amerikarrek interes guztia galtzen dutelarik (laguntza guztiak moztuaz). Honela herrialde txikitu bat besterik ez zaie geratzen afganiarrei horrek gaur egungo egoeran duen influentziarekin. Hori bentzat kritikatzen du pelikulak. Dena den, sinesgarritasuna falta zaio.

Berediktua: entretenigarria.

Avatar – James Cameron

Genre: Action/Adventure/Fantasy 3D
Director: James Cameron
Starring: Sam Worthington, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Stephen Lang y Michelle Rodriguez

(5/5)

Avatar is the story of an ex-Marine who finds himself thrust into hostilities on an alien planet filled with exotic life forms. As an Avatar, a human mind in an alien body, he finds himself torn between two worlds, in a desperate fight for his own survival and that of the indigenous people. Photorealistic 3D imagery that will transport the audience into the alien world rich with imaginative vistas, creatures and characters.”

Honen aurretik, beste behin bakarrik ikusi dut 3D-ko film bat; duela 20 urte Parisko La Géode zinema esferikoan. Dokumental bat ikusi genuen, teknologia nahiko esperimentala zen oraindik eta egia esan ez ninduen gehiegi harritu. Pentsatzen nuen ordutik hona 3D teknologiak zerbait aurrera egingo zuela, baina atzo ikusi nuena ez nuen espero eta oso gustuko sorpresa izan zen.

Filma luzea da, hiru ordu izateko hamabost bat minutu falta zaizkio, baina ez nuke esango astunegia egiten denik. Ordu erdi gutxiagorekin ere nahikoa luke ala ere. Egia esan 3D irudiek txundituta edukitzen zaitu film guztian zehar, noizean behin betaurrekoak kendu eta jarriaz diferentzia ikusteko.

Istorioari buruz ez dago gehiegi esan beharrik, erabilitako teknologia da film honetan benetan azpimarratu beharrekoa. Teknologia hau ondo esplotatzen dute paisaia ikaragarriak erakutsiz eta baita akziozko zatietan. Mundu alienigena batetan gertatzen den inbasio komertzial baten aurkako borroka kontatzen da. EEBB-ak Pandora izeneko ilargiko baliabideak esplotatzeko, bertakoen gainetik pasatzeko prest daude. Iraken antzera :-( . Horregatik Na’vi tribuak, bertakoak, beraien mundua salbatzeko gerra egitera behartuta daude. Gerra honetan, lurreko gizaki batzuen laguntza izango dutelarik. Amaiera pozgarriko umeentzako kontu bat. Ez da beste munduko gidoia, baina arreta mantentzea lortzen du.

Kutsu ekologista nabaria du, eta mezu garbia bidaltzen du zentsu honetan. Biolentzia ere ugari, eta hemen mezua ez da horren positiboa nire ustez. Batez ere zenbat aurrek ikusiko duten kontutan izanda.

Laburtuz, teknikoki oso ondo egindako filma eta aukeratutako paisaia eta irudiak izugarri nabarmenak direlarik. 3D-an ikusi beharreko pelikula da dudarik gabe, historiak garrantzi gehiegirik ez duelarik. Hau ote da zineren etorkizuna? Baliteke.

¡Guardias! ¿Guardias? – Terry Pratchett

“¡Guardias! ¿Guardias?”, Terry Pratchett, 1989. Fantástica/Humor.

(3/5)

“La ciudad de Ankh-Morpork está gobernada por un Patricio, Lord Vetinari, que ha legalizado los asesinatos, los robos, la mendicidad y la prostitución para tenerlos controlados. El Gremio de Asesinos y el de Ladrones reciben una cuota de asesinatos y robos “razonables”, y el sistema funciona con normalidad. Excepto para la Guardia Nocturna, que se ha visto reducida a tres hombres: el capitán Sam Vimes, el sargento Colon y el cabo Nobby Nobbs. La institución está degradada y envilecida.

Por otra parte, en las montañas, el rey de una mina de enanos decide enviar a su hijo adoptivo Zanahoria a ingresar en la Guardia para que se haga un hombre. Zanahoria mide dos metros, es simple y muy fuerte, y cree que todos somos capaces de llevarnos bien. Además, se ha estudiado las leyes de la ciudad. Zanahoria es capaz de revitalizar la Guardia, que debe descubrir quien anda detrás de las misteriosas apariciones de un dragón, que tienen como fin la restauración de la monarquía en la ciudad. Para ello contarán con la ayuda inestimable de lady Sybil Ramkin, una aristócrata experta en dragones de pantano. – Sinopsis de Wikipedia.”

Liburu hau @iarenaza-k gomendatu eta hutzi zidan. Aurten, iaz hobe esanda, beste asko bezala nobela beltz suediarrean murgilduta egon naiz eta desintoxikatzeko zerbait behar nuen eta “el nombre del viento” ondoren hau irakurri dut.

Ez nuen idazlea ezagutzen eta dirudienez, bere generoan, arrakasta handiko autorea da. Humorezko fantasia dela esan daiteke. Magia, dragoiak, ipotxak… denetarik dauka, baina era xelebrean aritzen dira guztiak. Ez dauka “el nombre del viento“-ren inongo antzik. Gainera islatzen den fantasiazko gizarte horrek badauka gure errealitatearekin zerikusirik. Herritarron konformismoa, boterearen ustelkeria… ironiaz  kritikatzen du.

Batzuk barrez lehertzeko nobela dela esaten dute. Nik ez dut uste hainbesterainokoa denik. Egia da askotan irribarrea ateratzen dizula eta irakurtzeko erraza dela, hala ere ni ez nau ‘engantxatu’ eta liburua irakurtzeko loari orduak kentzeko irrikarik ez dit sortu.

Azkenik, @iarenaza-ri barkamena eskatu behar diot, liburua pittin bat busti egin dut eta. Ia ez da igartzen. Ea bihar bueltatzen diodanean zer esaten didan. Sorry mate!

El nombre del viento – Patrick Rothfuss

“El nombre del viento”, Patrick Rothfuss, 2009. Fantástica.

(4/5)

A la posada Roca de Guía llega Cronista, un autor interesado en escribir las biografías de las figuras más importantes de su tiempo, guiado por los rumores que sitúan en la zona a Kvothe, héroe para muchos y villano para otros. Su sorpresa es mayúscula cuando encuentra al ser de leyenda que busca en el dueño de la posada. Kvothe accede a narrarle su historia en tres días. En la primera jornada narra su feliz infancia con su familia (troupe de teatro) y el asesinato de ésta por parte de unas extrañas criaturas, los Chandrian. A partir de entonces, el destino de Kvothe será la venganza.

nvientoLiburu hau gehiegi pentsatu gabe erosi nuen. Aspaldian iparraldeko autoreen nobela beltza besterik ez nuen irakurtzen. Beste asko bezala, uda honetan hondartza guztietan ikusi den Stieg Larssonen trilogiak txunditu ninduen, asko gustatu zitzaidan. Horren ondoren iparraldeko beste autore batzuk irakurri ditut baina ez zaizkit hainbeste gustatu eta azkena txarra zela esan behar. Beraz Eroskin nengoela, desintoxikatzeko edo, guztiz bestelako liburua aukeratu nahi nuen eta hau suertatu zitzaidan parean. Ez nekien beraz ezer ere eta azalean irakurri nuenarekin konformatu nintzan (azaleko irudia oso kutrea dela esan beharra dago).

Institutuan nengoela irakurri nuen The Lord of the Rings, eta ordutik ez naiz genero fantastikora hurbildu. Etxean liburu erosi berriaren aurrean nengoela, damutuko nintzala usten nuen, baina egia esan behar badut gustatu zait liburua. Oso erraz irakurri dut. Baliteke astean zehar hegazkinean pasatu ditudan ordu luzeak ere lagundu izana. Baina ondo idatzita dago, nahiz eta luzea izan, 870 orri ditu, tentsioa ondo mantentzen da liburu osoan zehar. Badu aurrentzako liburu kutsu bat baina hori espero zitekeen zerbait da. Ni ez naiz liburu fantastikoen oso zalea, beraz ez dakit liburu hau guztientzako modukoa den ala generoa gustukoa dutenentzat bakarrik. Niri nobela beltzetik pittin bat aldentzeko balio izan dit, eta agian beste norbaitzuei ere, pixka bat aldatzeko balioko die. Hori nahi izanez gero bentzat.

Azkenik, aipatu behar trilogia bat izango denaren lehen liburua dela, beraz bukatu gabe geratzen da.

Café Pacifico – Mad Mexican Food in Amsterdam

(4/5)

Amsterdamen pasa genuen bigarren gauean ere trena hartu eta hiriko auzo gorrira habiatu ginen. Hotz zegoen baina ez aurreko gauean beste, -4ºC inguru. Bi gradu epelago bakarrik baina igartzen zen.

Oraingoan nik ez neukan jatetxea aukeratzerik, hala ere nire gustuko aukera egin zuten lagunek, Mexikar bat. Bere izena Café Pacifico eta slogana Mad Mexican Food. Hemen ere aurreko gauean bezala denon artean banatzeko aukera egin genuen eta fajita, burrito, tako eta quesadillak eskatu genituen Corona zerbeza banaz lagunduta.

3_small

Janaria bikaina, soberan eta guzti, tratua ere oso ona eta gainera bigarren garagardoa,  Negra Modelo oraingoan, dohainik atera zitzaigun. Beraz oraingoa ere jatetxe guztiz gomendagarria. Afariaren prezioa 20€ inguru bakoitzak.

Butterfly Thai Café (Amsterdam)

(4/5)

Lana dela eta Amsterdamen egon gara astelehenetik asteazkenera. Bertan ez dugu turismorik egiteko astirik izan, baina afaritarako bentzat kalera irten ahal izan dugu.

Lehen gauean, bileratik irten eta Amsterdam erdira joan ginen. Izugarrizko hotza egiten zuen, -6ºC, eta tren geltokitik atera bezain pronto, ikusi genuen lehen dendara sartu ginen gorro bana erostera. Dena den horrek ez zuen hotza uxatzen beraz jatetxe bat lehenbailehen aurkitzea zen gure asmoa. Jatetxez betetako kale bat aurkitu eta goitik behera denak ikusi ondoren, nire kapritxoz Tailandiar batetan sartu ginen: The Butterfly Thai Café.butterflythaicafe

Aspalditik neukan horrelako batetara joateko gogoa eta bat ikusi nuenean bertara joateko konbentzitu nituen nire lau lagunak. Baina janaria txarra bazegoen, kanalera botako nindutela mehatxatu zuten denek. Erronka onartu eta barrura.  Jatetxeak itxura arraroa zuen. Amsterdameko “Auzo Gorrian” geundela esan behar eta dekorazioak beste era bateko negoziotzat pasa arazi zezakeen lokala, baina menua atean ikustean sartzea erabaki genuen. Dena den beraien webgunera sartzen bazarete argazki kuriosoak aurkituko dituzue.

Zer jan genuen? Denon artean banatzeko janari ezberdinak aukeratu genituen sopa, ahatea, oilasko currya, curry begetariano bat… Menuan, noraino pikatzen zuten markatuta zegoen 3tik 0rainoko  eskala batean. Guk bakoitzetik bana eskatu genuen eta asmatu genuela esan behar, pikanteena ere jateko modukoa zegoen. Beraz, igerian egiteko beharrik ez oraingoz. Zorionez bukaeran ere ez, denon gustukoa izan bait zen afaria. Ondorioa: guztiz gomendagarria. Bina zerbeza gehituz gero,  afariaren prezioa 25€ laguneko.

La princesa de hielo – Camila Lackbërg

“La princesa de hielo”, Camilla Läckberg, 2007. Policíaca.

(1/5)

La protagonista, Erica, regresa después de años al que también es su lugar de origen. Pronto sabrá que Alex, una amiga de la infancia, se ha suicidado. Se trata de una historia de misterio en la que una joven escritora tratará de desvelar los secretos que rodean la trágica muerte de Alex. Lo que parecía un suicidio podría ser un asesinato.

la princesa de hielo

Larunbatean bukatu nuen liburu hau. Aurrekoa bezala, denbora tarte txikitan irakurri dut, beraz nahiko luze joan zait hau bukatzea ere.  Beno, zer esan honi buruz…? Nire arrebak gomendatu zidan Lisbeth Salanderrenak baino gehiago gustatu zitzaiola esanaz. Suediako nobela beltzaren erregina berria omen da Camilla Läckberg delakoa baina niri etzait gehiegi gustatu. Begira ibili naiz interneten ea nolako kritikak dituen ikusteko, eta googling bizkor baten ondoren, kritika guztiak onak dira hau ezik. Dena den, nire iritzia azken honen hurbilago dago. Hasten ditudan liburuak kosta ala kosta bukatzeko ohitura daukat, eta besterik eskuan ez neukanez, hau ere akabo egin behar. Gutxien gustatu zaidana, bukaera aurreikusi daitekeela da, nire ustez intrigazko nobela batetan barkaezinezko akatsa. Ez nuke horren gaizki jarriko hala ere, nahiko entretenigarria dela esan daiteke, baina irakurri bezain pronto ahazteko modukoa.

Espero con interés que @lostinweb20 se lo lea (creo que me dijo que lo tenía en casa) para ver qué opina.

Moon – Duncan Jones

Director: Duncan Jones
Thriller de ciencia ficción
Protagonizado por Sam Rockwell

(5/5)

“Se relata la historia del astronauta Sam Bell, en un futuro cercano, donde la compañía Lunar industries utiliza la luna para extraer helio 3, principal componente energético para la vida en la tierra. Contratado para esa misión, Bell lleva casi tres años trabajando en la base lunar de la compañía, junto a la única compañía de Gerty, el ordenador de la base (al que le pone voz Kevin Spacey). El contrato de Bell está a punto de finalizar, y en dos semanas podrá volver a la tierra y a su hogar, pero en esas, el astronauta empieza a percibir cambios en su estado que lo inducen a tener un duro accidente que complicará y desencadenará cruciales acontecimientos.”

Ez dut “spolier” bat izan nahi, beraz istorioari buruz ez dut gehiago kontatuko. Atmosfera klaustrofobikoa da nahiz eta espazio irekiak agertu. Gidoiak gertatuko denarekiko zalantzak sortzen dizkizu momenturo eta amaiera igartzea ezinezkoa egiten da. Tentsioa pelikula osoan zehar mantentzen da ez espero dena den biolentzia eta horrelakorik. Gure imajinazioarekin jokatzen du hasieratik amaierara.

Ilargiaren anbientazioa asko gustatu zait, eta nahiz eta baliabide gutxiz egina dagoen ez da batere igartzen. Estazioko ordenagailuak ere harrituko zaituzte. Kritika sozial pixka bat ere egiten dela esango nuke. Azkenik aktore nagusiaren lana ere goraipatzekoa dela esan behar.

Guztiz gomendagarria!!!